[apwp_player]
menu แสดงเมนู
ใคร กำหนด
กำหนดว่าใครต้องเกิดมาเป็นพี่น้องกัน  กำหนดว่าคนนี้ต้องเป็นพี่คนนั้น
[molongui_author_name]
ความงามของชีวิต เรื่องก่อนหน้า คำตอบในใจ เรื่องถัดไป

ใครนะเป็นคนกำหนด??? 

กำหนดว่าใครต้องเกิดมาเป็นพี่น้องกัน  กำหนดว่าคนนี้ต้องเป็นพี่คนนั้น  กำหนดว่าฉันต้องเป็นน้องพี่คนนี้  กำหนดว่าความสัมพันธ์ฉันพี่น้องมันมีได้หลากหลายความรู้สึก ไม่ชอบ ชัง รังเกียจ รัก เทิดทูน บูชา หรือรู้สึกว่าเป็นบุญของชีวิตที่ได้เกิดมาเป็นพี่น้องกัน  

ใครนะ เป็นคนกำหนด???  

ฉันเพิ่งเจอกับพี่บ่าว พี่ชายคนโตของฉันในวันขึ้นปีใหม่ปีที่ผ่านมา พี่ชายใหญ่ผู้เกลียดสัตว์ทุกชนิด กับน้องสาวคนเล็กที่ชอบหมู หมา กา ไก่ สัตว์น้อยใหญ่ทุกชนิดในโลกนี้  กรณีนี้เป็นข้อถกเถียงระหว่างเราน้องพี่มานานแสนนาน  อย่าหวังว่าพี่บ่าวจะรับฟังเหตุผลของฉัน  ระบบโซตัสขนาดย่อมในบ้านที่ฉันต้องเผชิญมาตั้งแต่เกิดเป็นคนสุดท้องในครอบครัว  แต่ถึงกระนั้นก็ฝันไปเถอะว่าฉันจะรับฟังเหตุผลเรื่องนี้ของพี่บ่าว 

แม้เราจะมีข้อโต้แย้งกันประจำเรื่องสัตว์ แต่มันเป็นแค่เรื่องที่ความคิดเห็นไม่ตรงกันระหว่างฉันกับพี่บ่าว เราไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่ได้โกรธกัน เราแค่คิดไม่เหมือนกัน เราต่างมีเหตุผลในความคิดของเรา 

ฉันรักและเคารพพี่บ่าว เพราะเขาคือต้นแบบในการอ่านของฉัน พี่ชอบอ่านหนังสือโดยเฉพาะนิยายกำลังภายในของจีน  เล่มแรกที่ฉันหยิบฉวยมาอ่านตั้งแต่ยังเรียนชั้นประถม ยังอ่อนด้อยเกินกว่าจะเข้าใจในเนื้อหาทั้งหมด  เมื่อวิ่งโร่ไปถามพี่บ่าว เขาบอกฉันให้อ่านต่อไปจนจบ จากนั้นพี่จะเล่าเรื่องให้ฟังอีกที  

พี่บ่าวมันหลอกฉัน

เขาให้ฉันเล่ามังกรหยกที่ฉันเพิ่งอ่านจบไปให้เขาฟังตามที่ฉันเข้าใจ   เมื่อเล่าจบ พี่บอกว่า เรื่องมันก็เป็นอย่างที่ฉันเข้าใจนั่นแหละ  จากนั้นพี่บ่าวก็อนุญาตอย่างใจดี  อยากอ่านเล่มไหนอีกก็หยิบไปได้เลย 

ความที่ฉันเป็นน้องคนสุดท้องในจำนวนพี่น้อง 5 คน  พี่ ๆ ทุกคนต้องผลัดกันดูแลฉันหากใครว่าง   แต่ฉันชอบอยู่กับพี่บ่าวมากกว่าใคร   ความที่เป็นพี่ชายคนโต พี่บ่าวของฉันจึงเป็นคนเงียบๆ เจ้าระเบียบ ดุ จริงจัง  ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ที่สำคัญคือเก่งงานบ้านงานเรือนเป็นที่สุด

แม้นิสัยพี่กับฉันจะต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ที่เหมือนกันมากคือ เราไม่ชอบสุงสิงกับใคร เราเลือกไหว้คนที่อยากไหว้ พี่บ่าวน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ฉันเป็นเด็ก จึงไม่แปลกอะไรที่ใครต่อใครจะตัดสินว่า ฉันเป็นเด็กไม่มีสัมมาคารวะ  แต่พี่บ่าวเป็นคนเดียวที่เข้าฉันดีในเรื่องนี้ 

ด้วยอายุที่ห่างกัน 20 ปี แม้พี่จะรักและเอ็นดูฉัน เห็นฉันเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ในสายตาเขาเสมอมา แต่ฉันก็พยายามให้พี่รู้เสมอว่า ฉันโตแล้วนะ ฉันดูแลตัวเองได้นะ ฉันเข้มแข็งนะ ดูแลแม่ได้ด้วยนะ ฉันทำตัวให้มีปัญหาน้อยที่สุดเพื่อที่พี่บ่าวจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงอะไร เพราะฉันรู้ว่าการที่พี่รับราชการแล้วย้ายไปอยู่ไกลถึงนราธิวาสยิ่งจะทำให้พี่ชายเป็นห่วงฉันกับแม่มากยิ่งขึ้น  ฉันแค่อยากให้พี่ชายของฉันสบายใจ  ลำพังแค่เรื่องงานเขาก็คงยุ่งมากพอแล้ว 

แม้เรื่องการเรียนจะเป็นปัญหาใหญ่มากสำหรับฉัน แต่ทุกครั้งที่พี่บ่าวถามไถ่ ฉันจะตอบกลับไปว่าสบายมาก ไม่มีปัญหาอะไรเลย  เพียงเพื่อให้พี่รู้ว่าฉันสบายดี  ไม่ได้มีปัญหาอะไร ซึ่งก็น่าจะเพียงพอแล้วกับพี่ชายที่นาน ๆ จะได้พบหน้ากันที   และปัญหาบางอย่างถึงบอกไปมันก็ไม่ได้เกิดประโยชน์อะไรกับใครสักคน ฉันจึงเลือกที่จะอยู่เงียบๆ คนเดียวให้พี่เข้าใจว่าฉันไม่ได้เป็นอะไร ดีกว่า 

ทุกครอบครัวนั่นแหละฉันว่า  เราไม่ได้มีความรักใคร่ผูกพันเช่นนี้ให้แก่พี่น้องทุกคน  พี่บางคนกับฉันก็ไม่ลงรอยกันจนแทบจะทนเห็นหน้ากันไม่ได้  พี่บางคนฉันก็แสนจะสบายใจที่ไม่ได้พบหน้าเขานานหลายปี 

เมื่ออีกฝ่ายทำให้อีกคนหนึ่งต้องเจ็บช้ำใจ เพราะฉะนั้นมันใช่เรื่องยากและไม่ใช่ง่ายที่จะรักษาสถานะของคำว่า พี่น้องให้คงอยู่ตลอดไป แต่กับพี่บ่าว พี่ชายสุดที่รักที่ยังคงเห็นฉันเป็นน้องเล็กเสมอนั้น เรารักกันโดยไม่ต้องพร่ำบอกอะไร เราผูกพันแม้ไกลกัน พี่ยังคงห่วงใยปรารถนาดีต่อฉันแม้ในวันที่ฉันเติบใหญ่ใกล้จะสามสิบเข้าไปแล้ว  

ฉันจึงอยากรู้เหลือเกินว่า  ใครนะเป็นคนกำหนด  ว่าชีวิตนี้เกิดมาพี่บ่าวต้องเป็นพี่ชายของฉัน 

ใครนะ ??? กำหนดว่าเราต้องเป็นพี่น้องที่รักกัน 


เรื่องก่อนหน้า เรื่องถัดไป

ใส่ความเห็น

keyboard_arrow_up