[apwp_player]
menu แสดงเมนู
ป้ามหาภัย
หนึ่งในกิจวัตรประจำวันของฉันทุกวันในการท่องโลกโซเชียล
[molongui_author_name]
“วอนฟ้า” เรื่องก่อนหน้า 'ล้มลุก' เรื่องถัดไป

หนึ่งในกิจวัตรประจำวันของฉันทุกวันในการท่องโลกโซเชียลคือ ไล่ดูเพจของแมวหมา หลายๆ เพจ ดูความน่ารัก แสบ ซ่าของพวกมัน รวมไปถึงความเจ็บป่วยของหมาแมวแล้วแต่ว่าใครจะนำออกมาให้ฉันรับรู้บ้าง  ดูแล้วก็เห็นสุขเห็นทุกข์ปะปนกันไป  ครั้นเลื่อนเมาส์ไปที่เฟซบุ๊คของเพื่อนๆ ในโลกเสมือนซึ่งมีมากมาย หลากหลาย ทั้งเพื่อนสมัยเรียนมัธยม สมัยเรียนมหาวิทยาลัย​ กลุ่มพระเครื่อง กลุ่มมิตรมอญ กลุ่มขายหนังสือ แฟนคลับหนังสือของพ่อ ญาติพี่น้อง​ ฯลฯ เหตุจากความมากมายนั้น ฉันจึงได้รู้จักกับป้าดอกไม้ จากการเชิญชวนให้ร่วมทำบุญช่วยหมาแมวในเฟซบุ๊คของเพื่อน  ระยะแรกฉันเพียงฝากเงินจำนวนไม่มากไปช่วยซื้ออาหารให้หมาและแมวของป้าดอกไม้ หรือหากครั้งไหนที่อาหารแมว หมาที่ซื้อให้มีจำนวนมาก ป้าก็ให้แท็กซี่มารับเอง 

นานวันเข้า ความที่ฉันมักใจอ่อน ขี้สงสาร ฉันจึงทุ่มเทความช่วยเหลือลงไปให้แมวหมาของป้าดอกไม้  ฉันโทรศัพท์ไปพูดคุย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ จนกลายเป็นคนคุ้นเคยไปโดยปริยาย จากเรื่องแมวหมา ป้าดอกไม้เริ่มคุยเรื่องครอบครัว เริ่มคุยรายละเอียดแมวหมาจำเพาะเจาะจงเป็นตัว ๆ ไป ตัวโน้นเจ็บ ตัวนั้นป่วย ตัวนี้ได้เวลาทำหมันแล้ว แต่เงินป้ามีไม่พอ วันนี้อาหารเม็ดแมวหมาก็หมดแล้ว ป้าเริ่มบทโศก เรียกร้องความสงสาร

เมื่อคุ้นเคยกันจากการพูดคุย ฉันถึงขั้นไปเยี่ยมบ้านป้าดอกไม้  ไปดูความเป็นอยู่ ไปดูการดูแลแมวหมาว่าเท็จจริงตามที่คุยกันมากน้อยขนาดไหน  แล้วฉันก็พบว่า ป้าไม่ได้โกหก แต่ป้าพูดความจริงไม่หมด ป้ามีครอบครัวที่ก็….ไม่ได้ดูแย่อย่างที่พยายามบอกฉันผ่านโทรศัพท์  สามีเป็นข้าราชการบำนาญ ลูกสาวรับราชการตำแหน่งไม่ขี้เหร่ ลูกชายอยู่ต่างจังหวัด ฐานะทางการเงินจึงไม่น่าจะขัดสนถึงขนาดที่เคยบอกฉันว่า ป้าลำบากมาก  

จริง  ที่บ้านป้าเลี้่ยงหมาแมวเยอะเกือบร้อยตัว แม้สภาพบ้านป้าจะดูไม่ดีนัก บ้าน 2 ชั้นแต่ฝาบ้านชั้นสองยังไม่มี ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังนึกสงสัย​ว่าทำไมเครื่องใช้ไฟฟ้าบ้านป้าถึงครบครันขนาดนั้น

ฉันเข้าใจว่า เราน่าจะรู้จักกันก่อนน้ำท่วมใหญ่กรุงเทพฯ สักสองปี ก่อนหน้านั้น ฉันเพียรโอนเงินค่าอาหารหมา และแมว ค่ายารักษาโรค ค่าอะไรก็ได้ตามแต่ที่ป้าจะร้องขอไปให้โดยไม่เกี่ยงงอน  ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าข้าวสาร อาหารแห้ง เสื้อผ้า ขนม นมเนย แม้กระทั่งชุดชั้นใน ฉันยังควักเงินซื้อให้ไม่ลังเล

เมื่อปี 2554 น้ำท่วมใหญ่ บ้านป้าดอกไม้ก็ไม่รอด หมาแมวไม่มีที่อยู่ต้องอพยพกันไปอยู่ที่อื่น ฉันนี่แหละที่ออกหน้าหาทางจัดการทุกสิ่งให้ด้วยความใจอ่อน และขี้สงสารของฉันเอง ฉันติดต่อวัดแห่งหนึ่งที่จังหวัดราชบุรี  โทรศัพท์ไปขอความเมตตาจากท่านเจ้าอาวาส  หลวงพ่อท่านก็ดีใจหาย ตัดสินใจเองได้ฉับพลันทันใด 

เออ!!! เอามาเถอะโยมมาทั้งหมดนั่นล่ะทั้งคนทั้งหมา

ดังนั้นกระบวนการขนย้ายจึงเริ่มขึ้น เป็นการขนย้ายด้วยรถสิบล้อ ค่าน้ำมัน และค่าเช่ารถ เพื่อนฉันช่วยกันลงขันสมทบ ส่วนค่ากรงใส่แมวหมานั้น ฉันจ่ายเพิ่มไปครึ่งหมื่น  ทั้งคน ทั้งแมว หมา ไปอาศัยวัดอยู่นานหลายเดือนกว่าน้ำในกรุงเทพฯจะแห้ง ซึ่งฉันก็เทียวไปเทียวมา ไปเยี่ยม ไปให้กำลังใจ และช่วยเหลือเงินทองเหมือนที่เคยทำมาเสมอ

เมื่อน้ำเริ่มลดจนแห้งสนิท ป้าก็ปรึกษาฉันว่าอยากกลับมาบ้าน และอยากสร้างบ้านใหม่ให้แมว หมาอยู่ เพราะหลังเดิมมันผุพังโดนน้ำพัดพาไปหมดแล้ว  ป้าเริ่มโทรศัพท์มาหาฉันทุกวัน สามเวลา บางวันเพิ่มรอบดึก เพื่อยืมเงิน ครั้งแรก ๆ ก็หลักพัน หนักข้อขึ้นก็หลักหมื่น  อ้างไปเรื่อยๆ ว่าเป็นค่าช่างบ้าง ค่าอุปกรณ์ก่อสร้างบ้าง  ถือเป็นความโชคดีของป้าซึ่งต่อมากลายเป็นโชคร้ายของฉัน  เพราะช่วงนั้นเงินฉันกำลังสะพัดเสียด้วย  เรื่องโอนไวป้าดอกไม้ไว้ใจฉันได้เลย รวมยอดให้เห็นกันจะจะ ก็ปาเข้าไป 95,000 บาท ค่ะ เก้าหมื่นห้าพันบาทถ้วน

ป้าดอกไม้รับปากว่าจะคืนเงินให้ฉันทุกเดือน แต่ไม่ระบุจำนวนเงิน   และป้าก็ทำตามสัญญา แต่แค่ครั้งเดียวท่านั้น ป้าคืนเงินมาหนึ่งหมื่นบาทถ้วน ส่วนที่เหลือ 85,000 บาท ป้ามีประโยคเด็ดมาบอกฉัน  ชาตินี้ป้าไม่มีเงินคืนคุณหรอกป้าขอใช้หนี้คุณชาติหน้าแล้วกัน

แม้จะแสนเสียดายเงินจำนวนเหยียบแสนนั้น แต่พ่อฉันเคยสอน อย่าไปแช่งคนที่เขาเป็นหนี้เราต้องอวยพรให้เขารวยขึ้นเขาจะได้มีเงินมาใช้หนี้เรา  พ่อจะรู้ไหมนะ ว่ามันไม่ได้ทำกันได้ง่ายอย่างที่พูดหรอกน่า 

 เหตุจากความใจดี ความขี้สงสาร ทุกวันนี้ฉันก็ยังเจ็บแล้วไม่จำ ยังคงช่วย หมา แมวต่อไปเรื่อยๆ  เพราะฉันคิดว่าแมวที่บ้านฉันมันได้กินอิ่มแล้ว แต่แมวนอกบ้าน และที่อื่นๆ ยังหิวโหยกันอยู่เลย  แต่ฉันจะหักห้ามใจไม่ทุ่มเทความช่วยเหลือลงไปให้ใครเป็นพิเศษอีกแล้ว ไม่รู้ป่านนี้ป้าดอกไม้จะรวยขึ้นหรือยังนะจะได้กลับตัวกลับใจมาใช้หนี้ฉันบ้างในชาตินี้ เพราะฉันกลัวว่าชาติหน้าป้าจะหาฉันไม่เจอ 


เรื่องก่อนหน้า เรื่องถัดไป

ใส่ความเห็น

keyboard_arrow_up