{"playlist":[{"title":"\u0e2b\u0e49\u0e2d\u0e07\u0e1e\u0e34\u0e40\u0e28\u0e29","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-001-\u0e2b\u0e49\u0e2d\u0e07\u0e1e\u0e34\u0e40\u0e28\u0e29.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1581399726386-63d45c1b2d20-1024x706.jpeg","duration":"21:49","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e40\u0e1e\u0e23\u0e32\u0e30\u0e23\u0e31\u0e01\u0e08\u0e36\u0e07\u0e21\u0e32\u0e2b\u0e32","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-009-\u0e40\u0e1e\u0e23\u0e32\u0e30\u0e23\u0e31\u0e01\u0e08\u0e36\u0e07\u0e21\u0e32\u0e2b\u0e32.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1518558997970-4ddc236affcd-938x1024.jpeg","duration":"12:03","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e2b\u0e32\u0e22 , \u0e04\u0e33\u0e2a\u0e32\u0e23\u0e20\u0e32\u0e1e\u0e02\u0e2d\u0e07\u0e04\u0e19\u0e02\u0e35\u0e49\u0e02\u0e42\u0e21\u0e22","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-008-\u0e2b\u0e32\u0e22\u0e04\u0e33\u0e2a\u0e32\u0e23\u0e20\u0e32\u0e1e\u0e02\u0e2d\u0e07\u0e04\u0e19\u0e02\u0e35\u0e49\u0e02\u0e42\u0e21\u0e22.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1537713873666-f00791130d05-1024x683.jpeg","duration":"22:02","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e1e\u0e35\u0e48\u0e0a\u0e32\u0e22\u0e41\u0e2a\u0e19\u0e14\u0e35\u0e17\u0e35\u0e48\u0e44\u0e21\u0e48\u0e23\u0e39\u0e49\u0e08\u0e31\u0e01","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-007-\u0e1e\u0e35\u0e48\u0e0a\u0e32\u0e22\u0e41\u0e2a\u0e19\u0e14\u0e35\u0e17\u0e35\u0e48\u0e44\u0e21\u0e48\u0e23\u0e39\u0e49\u0e08\u0e31\u0e01.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1547667498-5b9ede99b99a-1024x768.jpeg","duration":"9:15","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e40\u0e2b\u0e47\u0e14\u0e04\u0e31\u0e19\u0e17\u0e32\u0e40\u0e23\u0e25","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-006-\u0e40\u0e2b\u0e47\u0e14\u0e04\u0e31\u0e19\u0e17\u0e32\u0e40\u0e23\u0e25.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1501169823221-212bdeaf8556-1024x683.jpeg","duration":"12:41","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e02\u0e19\u0e21\u0e02\u0e2d\u0e07\u0e22\u0e48\u0e32","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-005-\u0e02\u0e19\u0e21\u0e02\u0e2d\u0e07\u0e22\u0e48\u0e32.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1510379558726-265c7a7b8c19-1024x819.jpeg","duration":"16:56","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e06\u0e48\u0e32\u0e2b\u0e31\u0e48\u0e19\u0e28\u0e1e","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-004-\u0e06\u0e48\u0e32\u0e2b\u0e31\u0e48\u0e19\u0e28\u0e1e.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1571065497914-38c5d3cde715-1024x683.jpeg","duration":"49:22","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e08\u0e32\u0e01\u0e40\u0e14\u0e47\u0e01\u0e40\u0e23\u0e35\u0e22\u0e19 \u0e2a\u0e39\u0e48\u0e2a\u0e31\u0e07\u0e40\u0e27\u0e35\u0e22\u0e19\u0e40\u0e2b\u0e25\u0e47\u0e01","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-003-\u0e08\u0e32\u0e01\u0e40\u0e14\u0e47\u0e01\u0e40\u0e23\u0e35\u0e22\u0e19-\u0e2a\u0e39\u0e48\u0e2a\u0e31\u0e07\u0e40\u0e27\u0e35\u0e22\u0e19\u0e40\u0e2b\u0e25\u0e47\u0e01.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1552072092-7f9b8d63efcb-1024x683.jpeg","duration":"59:49","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e04\u0e19\u0e17\u0e35\u0e48\u0e1a\u0e49\u0e32\u0e19\u0e2b\u0e32\u0e22\u0e44\u0e1b\u0e44\u0e2b\u0e19\u0e2b\u0e19\u0e36\u0e48\u0e07\u0e04\u0e19","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-002-\u0e04\u0e19\u0e17\u0e35\u0e48\u0e1a\u0e49\u0e32\u0e19\u0e2b\u0e32\u0e22\u0e44\u0e1b\u0e44\u0e2b\u0e19\u0e2b\u0e19\u0e36\u0e48\u0e07\u0e04\u0e19.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1510133768164-a8f7e4d4e3dc-1024x683.jpeg","duration":"13:06","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e23\u0e2d\u0e22\u0e25\u0e30\u0e21\u0e38\u0e19","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-010-\u0e23\u0e2d\u0e22\u0e25\u0e30\u0e21\u0e38\u0e19.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/claudio-schwarz-purzlbaum-k39RGHmLoV8-unsplash-1024x683.jpg","duration":"21.49","playlistid":"playlistid-1"}]}
menu แสดงเมนู
อีป้อ
เมื่อยังเล็กฉันติดอีป้อมาก ก่อนหลับต้องได้จับมือไว้เสมอ
หญ้าล้มลุก
ก  อ  ด  เรื่องก่อนหน้า แม่ของฉัน เรื่องถัดไป

ปี๋นี่  อีป้ออายุ 72 ปี๋แล้วหนา  

เมื่อ 72 ปีที่แล้ว อีป้อเกิดมาเป็นลูกคนที่ 3 จากพี่น้องทั้งหมด 6 คน เป็นลูกชายคนแรกในจำนวน 2 คนของปู่กับย่า ด้วยหลายเหตุผลในยุคนั้น ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลจากระบบการศึกษาที่จำกัดอยู่เพียงพื้นที่ในตัวเมือง ยังไม่ขยายออกไปสู่พื้นที่ห่างไกล  หรือเหตุผลจากจำนวนลูกที่มากเกินฐานะของปู่กับย่า ส่งผลให้อีป้อไม่เคยเข้าโรงเรียน ไม่เคยมีโอกาสสัมผัสประสบการณ์การ การเป็นนักเรียน อีป้ออ่านเขียนไม่ออก เพราะต้องเสียสละให้น้องชายคนเล็กได้รับการศึกษาเพียงคนเดียวจากพี่น้องทั้งหมดหกคน

อย่างที่บอกไว้แล้ว ปู่กับย่ามีลูกมากเกินกว่าฐานะ เมื่อลูกๆ ย่างเข้าสู่วัยรุ่นจนสามารถดูแลตัวเองได้ ปู่กับย่าก็ส่งพ่อให้ไปอยู่กับญาติคนที่มีฐานะดีกว่าตนเพื่อลดค่าใช้จ่ายในครอบครัว  เมื่อต้องไปอยู่กับคนอื่น อีป้อต้องการทำการงานมากมายทั้ง ทำนา ทำไร่ เข้าป่าตัดไม้  ทำทุกอย่างตามคำสั่งเพื่อแลกกับที่อยู่ อาหาร และค่าตอบแทนเล็กน้อยจากญาติที่รับอุปการะอีป้อ

      หลายสิบปีในช่วงชีวิตของอีป้อ เปิ้นเปลี่ยนที่อยู่ไปเรื่อย ตามแต่ญาติคนไหนจะเรียกใช้งาน อีป้อไม่เคยมีบ้าน ไม่เคยมีที่ทำกิน ไม่เคยมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันที่เรียกได้เต็มปากว่าเป็นสมบัติของตน ครั้นอายุล่วงเข้าวัยใกล้เลขสาม อีป้อมาพบกับแม่ซึ่งเป็นลูกสาวเจ้าของนาที่ว่าจ้างอีป้อให้มาช่วยงาน  กว่าจะถึงเวลาลงหลักปักฐาน อีป้อก็ใช้เวลาไปกับการทำงานให้คนอื่นยาวนานกว่าครึ่งชีวิต

      เมื่อยังเล็กฉันติดอีป้อมาก ก่อนหลับต้องได้จับมือไว้เสมอเพราะกลัวว่าพ่อจะหนีไปตอนฉันหลับตา หากลืมตาตื่นมาไม่เห็นพ่อนอนอยู่ข้างๆ เป็นต้องเรียกหาเสียงหลง  ฉันติดสอยห้อยตามพ่อไปทุกที่  ไม่ว่าจะไปทำนา ทำสวนผัก ทำไร่ข้าวโพด ปลูกกระเทียม  พ่อเป็นไอดอล พ่อเป็นฮีโร่  อีป้อเป็นคนที่ฉันชื่นชมบูชามากเหลือเกิน

      เมื่อเข้าเรียนมัธยม ฉันเริ่มห่างจากอกพ่อ เริ่มสนิทกับแม่แทน เมื่อความไร้เดียงสาที่ฉันเคยมีเริ่มเลือนลางห่างหายไปเรื่อย ๆ ตามวัย ความคิดอ่านที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ จากหลายปัจจัย ทำให้ฉันค่อยๆ คลายศรัทธาในตัวพ่อ  ฉันไม่เห็นว่าพ่อทำงานหนัก ไม่รู้สึกว่าพ่อเหนื่อยขนาดไหน ไม่เห็นอย่างที่เคยเห็น ไม่รู้สึกอย่างที่เคยรู้สึก  ชายสูงวัย ขี้เมา พูดจาไม่รู้เรื่อง โวยวายเรื่องนั้นไปต่อเรื่องนี้ไม่เป็นสาระ  ไม่หลับไม่นอน ฯลฯ นั่นคือสิ่งที่ฉันเห็นตรงหน้า  พ่อกลายเป็นอุปสรรคในชีวิต นั่นคือสิ่งที่ฉันรู้สึก

      ยิ่งเมื่อเข้าเรียนในระดับอุดมศึกษา ความห่างเหินนั้นยิ่งขยายวงออกไปเรื่อยๆ ฉันเลือกจะคุยโทรศัพท์กับแม่เพื่อยึดโยงสายใยครอบครัว  ฉันไม่ถามไถ่ถึง อีป้อ อีกต่อไป

      พ่อยังคงทำงานหนัก ปลูกข้าว ปลูกผัก ปลูกกระเทียม ขาย ส่งเงินไปให้เป็นค่าเล่าเรียนแก่ลูกสาวที่เรียกพ่อว่าผู้ชายขี้เมา  แล้วลูกสาวพ่อก็เอาเงินจากหยาดเหงื่อแรงงานของชายขี้เมาคนนั้น ไปเป็นค่าเหล้า เมาหัวราน้ำแทบทุกวัน

     ในวัยยี่สิบต้นๆ ความคิดฉันยิ่งซับซ้อน ฉันมองไม่เห็นความเหมือนกันระหว่างเรา พ่อยังคงเป็นคนขี้เมา  ส่วนฉันคือปัญญาชนซดเหล้าเพื่อเข้าสังคม 

      แม้เมื่อเรียนจบกลับมาทำการงานเพื่อเลี้ยงชีพ  ฉันยังคงคิดว่าพ่อช่าง…น่าชังนัก  ยังเอาแต่กินเหล้า นั่นยิ่งทำให้ฉันเห็นแต่ความน่าชังในตัวพ่อ  จนไม่สามารถมองเห็นภาพซ้อนของพ่อในตัวตนของฉันเอง  ฉันมองไม่เห็นหรอกว่าฉันเองก็  ขี้เมา และแสดงความน่าชังออกมาทุกครั้งที่กินเหล้า เหมือนพ่อ 

      เมื่อฉันย้ายกลับมาจากเมืองหลวง หลังไปทำงานห่างบ้านอยู่หลายปี   ฉันกลับมามีวิถีชีวิตประสาคนบ้านนอก  ทุกเช้าก่อนออกไปทำงาน ฉันได้กินข้าวเช้าพร้อมพ่อ    และ….ฉันเริ่มสังเกตุเห็นริ้วรอยแห่งความชราที่ชัดเจน ด้วยสีผม   ด้วยคำถามซ้ำ ๆ  อะไรนะ อะไรนะ  อะไรนะ ทั้งที่ฉันเองก็พูดด้วยเสียงดังแล้ว ไหนจะแว่นสายตาที่เจ้าของถามหาวันละหลายรอบเพราะจำไม่ได้แล้วว่าวางไว้ตรงส่วนไหนของบ้าน  มืออันสั่นเทาขณะถือแก้วน้ำชาเนื่องจากการเสื่อมสภาพของกล้ามเนื้อตามวัย  

     ในวัยสามสิบต้นๆ  ฉันว่า ฉันผ่านอะไรมาแล้วไม่น้อย จากประสบการณ์ ในชีวิต ทำให้ความคิดในสมองของฉันมันซับซ้อนเพิ่มขึ้นไปอีก มันซับซ้อนแต่มันเป็นระเบียบมากขึ้น วันนี้ฉันจึงมองเห็น ความเหมือนกันมากในตัวฉันกับพ่อ ฉันเห็นเงาของพ่อผ่านนิสัยน่าชิงชัง ทั้งขี้หงุดหงิด โกรธง่าย อารมณ์ร้อน และขี้เมา ของตัวฉันเอง

      พ่อเป็นกระจกสะท้อนให้ฉันมองเห็นตัวเองในวันที่อายุมากขึ้น ฉันเห็นชัดและรู้ดีว่านิสัยแบบนี้ทำให้คนรอบข้างรู้สึกอย่างไร ฉันจึงกำลังพยายามปรับปรุงพฤติกรรมน่าชังเหล่านี้ของฉันไม่ให้มาเพิ่มปัญหาให้กับคนรอบตัว แต่กับอีป้อมันคงยากเกินกำลังฉัน มันคงไม่เหมาะควรนักที่ลูกสาวอย่างฉันต้องว่ากล่าวตักเตือนให้พ่อทำแบบนั้น แบบนี้  ไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ หากต้องบอกพ่อซ้ำๆ ว่าสิ่งนี้ดี สิ่งนี้ไม่ สิ่งไหนควร สิ่งไหนไม่ควร

       เดี๋ยวนี้ ฉันไม่ได้โกรธ เกลียด ชิงชัง พ่ออย่างที่เคยรู้สึกมานาน ความรู้สึกฉันเปลี่ยนไป  ฉันเริ่มเข้าใจ เริ่มตระหนักว่า พ่อฉันก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง ผู้ซึ่งมีทั้งความน่ารัก ความน่าชัง เหมือนกันกับที่ฉันมี  

ส่วนเรื่องดื่มจัดของพ่อยังคงมีให้เห็นเป็นบางวัน แต่ฉันไม่ได้เกรี้ยวกราดอะไรกับพ่อ  ความรู้สึกไม่ชอบใจของฉันมันเปลี่ยนเป็นความวิตกกังวล  

ฉันกำลังกังวลว่า  

อีป้อของฉัน  ชายชราอายุ 72  ที่ยังคงเมาเหมือนชายหนุ่มอายุ 22  

อีป้อจะเหลือเวลาอยู่กับฉันได้อีกนานเท่าไหร่กันหนอ? 

หมายเหตุ : อีป้อ เป็นคำเรียกขานพ่อในภาษาเหนือ

-------------------------------------------------------

นักเรียนเขียนคอร์สซะป๊ะ

หญ้าต้นน้อยจากภูเขาสูงทางภาคเหนือ การล้มลุกเกิดขึ้นหลายฤดูกาลในหนึ่งปี อยากมีโอกาสได้เป็นหญ้ายืนต้นบ้างในบางปี

แชร์/ส่งต่อบทความนี้


เรื่องก่อนหน้า เรื่องถัดไป

ใส่ความเห็น

keyboard_arrow_up
[apwp_player]