[apwp_player]
menu แสดงเมนู
ชีวิตและความหมาย
มอบเหรียญ 1 รูปีและบอกให้ทั้ง 2 คนทำให้ห้องของตัวเองเต็มที่สุดภายในเย็นนี้
[molongui_author_name]
Re-Search เรื่องก่อนหน้า โควิด-19 มาตอกย้ำเราว่า เรื่องถัดไป

 เคยอ่านนิทานธรรมของพระไพศาล วิสาโล เรื่องหนึ่ง

 เป็นเรื่องของอาจารย์วิษณุ ที่ไม่ใช่”เครืองาม”

 อาจารย์วิษณุมีลูกศิษย์อยู่หลายคน. แต่ที่เด่นที่สุดมี 2 คน

 คือ “ชัย”และ”จิต”

 อาจารย์วิษณุแสดงท่าทีชื่นชอบ”จิต”มากกว่าจนทำให้”ชัย”น้อยใจ

 อาจารย์วิษณุแลเห็นแต่ก็ไม่อธิบายอะไร

 วันหนึ่ง เขาเรียกลูกศิษย์ทั้งสองมาหาแล้วพาไปดูห้องที่ว่างเปล่า 2 ห้อง

 อาจารย์วิษณุมอบเหรียญ 1 รูปีและบอกให้ทั้ง 2 คนทำให้ห้องของตัวเองเต็มที่สุดภายในเย็นนี้

 ไม่มีคำอธิบายอะไรเพิ่มเติม

 ทิ้งเป็นปริศนาธรรมให้”ชัย”และ”จิต”ตีความเอง

 “ชัย”รีบไปตลาด. พยายามหาซื้ออะไรที่มาเติมเต็มห้องเปล่า

 แต่ 1 รูปีมีค่าน้อยเกินไป

 ซื้ออะไรก็ได้นิดหน่อย

 มีเพียงแค่”ขยะ”เท่านั้นที่แทบจะไม่มีราคา

 เมื่อโจทย์ของอาจารย์ไม่ได้บอกว่า”ของ”ที่ใส่ให้เต็มนั้นต้องมีสิ่งของที่มีค่า

 “ขยะ”ก็เป็นของอย่างหนึ่ง

 ในที่สุดเขาก็ใช้เงิน 1 รูปีซื้อ”ขยะ”กองใหญ่ไปวางในห้องจนเต็ม

 “ชัย”ภูมิใจในผลงานของเขามาก

 ส่วน”จิต”นั้นใช้เวลาในการนั่งคิด. ก่อนที่จะไปตลาด

 สิ่งที่เขาเลือกซื้อไม่มีสิ่งของที่มี”ปริมาณ”มากมาย

 “จิต”ซื้อไม้ขีดไฟ ธูป และประทีป

 พอถึงเวลาเย็นเขาก็จุดธูปและประทีป

 อาจารย์วิษณุเริ่มตรวจงานห้องของ”ชัย”ก่อน

 พอเปิดประตู. กลิ่นของ”ขยะ”ก็เหม็นตลบอบอวล

 เขาเดินไปที่ห้องของ”จิต”

 ในห้องไม่มีสิ่งของอะไรเลย

 มีเพียงธูปและเทียนที่จุดไฟไว้แล้ว

 แต่กลิ่นหอมของธูปและความสว่างไสวของประทีปกลับเติมเต็มให้กับห้องนั้น

 แม้จะจับต้องไม่ได้เหมือนวัตถุ

 แต่กลิ่นสัมผัสและความสว่างในห้องทำให้ห้องนั้นเต็มไปด้วยความสุข

 วินาทีนั้น”ชัย”เข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์วิษณุจึงชื่นชม”จิต”มากกว่า

 ทั้งคู่ทำตามโจทย์ที่อาจารย์ให้มาสำเร็จเหมือนกัน

 แต่”ความรู้สึก”ต่อสิ่งที่เติมเต็มนั้นแตกต่างกัน

 “พระไพศาล”บอกว่านิทานเรื่องนี้ไม่ได้สรุปว่าใครฉลาดกว่าใคร

 เพียงแต่สะท้อนให้เห็นถึงวิธีคิดของคน

 ห้องที่ว่างเปล่าเหมือนกับชีวิตของเรา

 เงิน 1 รูปีก็เปรียบเสมือน”เวลา”ที่น้อยนิด

 ใครจะใช้”เวลา”ได้มีคุณค่ามากกว่ากัน

 บางคนเลือกสะสม”วัตถุ”ให้มากที่สุด

 เติมเต็มให้”ห้อง”หรือ”ชีวิต”

 แต่บางคนก็เลือกสิ่งที่งดงาม หรือสิ่งที่มีคุณค่าและความหมาย

 “กลิ่นหอมเป็นสัญลักษณ์ของคุณงามความคิด ส่วนแสงสว่างเป็นสัญลักษณ์ของปัญญา. สองอย่างนี้ต่างหากที่ทำให้ชีวิตงดงามและมีคุณค่าอย่างแท้จริง”

 “พระไพศาล”สรุปในข้อเขียนชิ้นนี้

 คุณธรรมและปัญญา

 สิ่งเหล่านี้คือ”นามธรรม”

 มองไม่เห็น แต่มีอยู่จริง

 การตั้ง”คำถาม”กับชีวิตว่า”ความสุข”แท้จริงของเราอยู่ที่ไหน

 บางที”คำตอบ”ก็ไม่ใช่สิ่งที่เรามองเห็น

    วันก่อนผมเพิ่งดูหนังญี่ปุ่นเรื่องหนึ่งใน”เน็ตฟลิกซ์”

 จำชื่อเรื่องไม่ได้

 เป็นเรื่องของ”ซามูไร”คนหนึ่งที่ถูกตามล่าเพราะไปฆ่าเจ้านายของตัวเอง

 เหตุเพราะเจ้านายหลอกให้เขาไปฆ่าคนๆหนึ่งโดยหาว่าคนนั้นทุจริต

 แต่มารู้ว่าคนที่ทุจริตคือเจ้านายของเขาเอง

 พระเอกจึงตัดสินใจฆ่าเจ้านายและคนคุ้มกันทั้งหมด

 วันที่เขาถูกตามล่าและโดนฟันจนใกล้จะเสียชีวิต

  มีหญิงชราคนหนึ่งมอบความเป็นอมตะให้กับเขาด้วยการใส่ตัวหนอนที่จะชุบชีวิตให้กับพระเอก

 โดนฟันหรือแทงเมื่อไร “หนอน”ก็จะสมานแผลให้

 มือขาด-แขนขาด “หนอน”ก็จะเชื่อมอวัยวะที่ขาดให้ติดกันจนเป็นปกติ

 ดังนั้น ไม่ว่าจะโดนฟันเท่าไรก็ไม่ตาย

 พระเอกมีชีวิตยาวนานต่อไปอีก 50 ปี

 ในขณะที่คนทั่วไปเรียกร้องความเป็นอมตะ

 ไม่อยากตาย

 แต่สำหรับพระเอก”ความทุกข์”ที่สุดของเขา คือ อยากตายแต่ก็ไม่ตาย

 เพราะความเหงาและโดดเดี่ยวทรมาณมากกว่า”ความตาย”

 จนวันหนึ่งมีเด็กหญิงมีขอความช่วยเหลือ ให้ปกป้องและช่วยแก้แค้นที่พ่อของเธอถูกสังหาร

 หน้าของเด็กหญิงคนนี้คล้ายกับน้องสาวของเขา

 เรื่องราวก็ดำเนินไปเรื่อยๆตามแบบหนังบู๊ทั่วไป

 เขาเริ่มผูกพันกับเด็กผู้หญิงคนนี้มากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

 จนถึงช่วงท้ายที่เขาจะไปช่วยเด็กน้อย

 มือของพระเอกโดนฟันขาด 

 ผู้ร้ายก็เดินย่างขุมเข้ามา

 “หนอน”ที่เคยช่วยสมานอวัยวะที่ขาดให้กลับคืนสู่สภาพเดิมเริ่มหมดประสิทธิภาพ

 เชื่อมประสานได้ช้าลง

 วินาทีที่เขาเร่งเจ้าหนอนให้ช่วยเชื่อมมือกับแขนให้เป็นปกติ

 หญิงชราคนนั้นก็มานั่งใกล้ๆแล้วตั้งคำถามว่า”ไหนว่าอยากจะตาย”

 เป็น”คำถาม”ที่มาถูกที่ถูกเวลาอย่างยิ่ง

 คนที่เคยอยากตายแต่ไม่ตาย

 แต่ในวินาทีนั้นที่”ความตาย”เข้ามาใกล้

 เขาน่าจะดีใจ

 แต่ทำไมเขาเลือกปฏิเสธ

 และดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่

 คำตอบ ก็คือ สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้ว

 จากคนที่โดดเดี่ยว เปลี่ยวเหงาและใช้ชีวิตไปวันๆ

 วันนี้เด็กผู้หญิงคนนั้นได้สร้างสายใยแห่งความผูกพันขึ้นในใจเขา

 เมื่อมีคนที่เราเป็นห่วง

 เมื่อมีคนที่รักเรา

 “ความตาย”ที่เคยโหยหา

 ก็กลายเป็นสิ่งที่เขาดิ้นรนวิ่งหนี

 เพราะ”ชีวิต”วันนี้ของเขามี”ความหมาย”แล้ว

 ด้วยสายใยแห่ง”ความรัก”(เคยตีพิมพ์ในหนังสือ”เพราะฉะนั้น ฉันจึงถาม”)


เรื่องก่อนหน้า เรื่องถัดไป

ใส่ความเห็น

keyboard_arrow_up