[apwp_player]
menu แสดงเมนู
ความงดงามในตลาดสด
ลมแล้งร้อนพัดโชย ฝุ่นข้างถนนสีดำขลับ ที่ฉันขับรถผ่านหมุนเป็นเกลียวฟุ้ง
[molongui_author_name]
ไม่ใช่ปัญหา เรื่องก่อนหน้า ความงามของชีวิต เรื่องถัดไป

ลมแล้งร้อนพัดโชย ฝุ่นข้างถนนสีดำขลับ ที่ฉันขับรถผ่านหมุนเป็นเกลียวฟุ้ง ไอแดดตรงหน้าผะผ่าวเต้นระยิบ ฉันตรงเข้าเมือง มุ่งไปตลาดสด อันเป็นจุดหมายปลายทาง 

เพื่อตุนเสบียง

รายการอาหารที่ต้องซื้อวางอยู่ที่นั่งด้านข้าง ถุงชอปปิ้งใบใหญ่สองใบถูกทับด้วยกระเป๋าเงินแบบสะพายข้าง เพื่อที่ฉันจะได้ไม่ลืมหยิบถุงและรายการลงไปด้วย

หน้ากากอนามัยแบบผ้า ผืนใหม่ที่ใส่แผ่นกรองเรียบร้อย รวมถึงหมวกครอบพลาสติกใสปิดหน้าอีกชั้น และเมื่อเข้าตลาดสด แน่นอน ฉันต้องใส่ถุงมือ 

ข้างหน้า แสงสีเหลืองเข้มกระพริบถี่

ฉันแตะเบรคเบาๆ เมื่อใกล้ถึงทางแยก

ติดไฟแดง

ชำเลืองมอง ของสารพัด สารพัน ในที่นั่งด้านข้าง 

นี่คือการเตรียมตัวจ่ายตลาดในยุคนี้หรือนี่

โลก กำลังเอาคืนใช่ไหม

รถมอเตอร์ไซด์เก่าเสียงเครื่องยนต์ประดุจเสียงเรือหางยาวคร่ำคร่า มาจอดข้างๆ ชายคนขี่สวมหมวกกันน็อคแบบบางครึ่งใบ หน้าตาเคร่งเครียด และเขาไม่ได้สวมหน้ากากอนามัย 

ทำไมไม่สวมนะ ฉันคิด

หน้ากากอนามัยแบบผ้าราคาถูกก็มีเยอะแยะ 

ผืนละสิบ,ยี่สิบบาท 

ไม่รู้บ้างหรือไร โรคนี้มันอันตรายมากนะ

ฉันอยากจะเปิดกระจกรถ ส่งหน้ากากที่มีอยู่

ให้สักผืน 

แต่เดี๋ยวก่อน

ถ้าตอนเขาพูด แล้วมีฝอยละอองน้ำลาย เข้ามาในรถล่ะ ถ้ามือเขาบังเอิญสัมผัสโดนมือฉันล่ะ

ไม่ได้ หยุดความใจดี เดี๋ยวนี้เลย

สมองฉันสั่ง

โชคดี จริง

สัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว 

ก่อนที่ฉันจะสับสนมากไปกว่านี้ 

แต่ ช่วย หรือไม่ช่วย ความรู้สึกนี้ก็ติดค้าง

อยู่ในใจฉัน

หลังจากวนหาที่จอดรถ ลานจอดข้างตลาดสด สองสามรอบ ผู้คนช่างมากมาย เร่งรีบ สีหน้าแต่ละคนบ่งบอกถึงความกังวลภายในใจ

 ฉันหยิบหน้ากากอนามัยมาสวมปิดทับริมฝีปากสีชมพูหวานที่แต่งแต้มไว้ กดลวดด้านบนลงให้แนบกับแป้นจมูก สวมหมวกเฟสชิลด์ แล้วหยิบขวดแอลกอฮอล์เจลออกมาทามือทุกซอก ทุกมุม ตามวิธีที่ได้อ่านและดูมา สวมถุงมือแบบใช้แล้วทิ้งทับลงไป หยดเจลใส่อีกนิด 

เอาล่ะพร้อม ล่ะนะ

ฉันจะลงไปผจญภัยในตลาดสดแล้ว

รู้สึกเหมือน 

ประสาทจะกิน  

รายการอาหารที่ต้องซื้อเตรียมไว้ คงจะอยู่ได้เกือบอาทิตย์ เราจะต้องอยู่บ้านและทำอาหารกันเอง ดังนั้นเสบียงของสด จึงจำเป็นมากสำหรับชีวิตยามนี้

ฉันไม่เคยนึกเลยว่า จู่ๆ จะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เราทุกคน เหมือนดั่งถูกขังอยู่ในบ้านของตัวเอง 

ใครจะคิดว่า เหตุการณ์ในหนังที่เคยดูกัน ที่เคยลุ้นระทึกในโรงภาพยนต์ มาบัดนี้ เราได้ระทึกกันในชีวิตจริง ระทึกทุกย่างก้าว ที่ออกนอกบ้าน ระทึกทุกลมหายใจ เมื่อกลับเข้าบ้าน ด้วยความคิดว่า รับเชื้อมาหรือเปล่านะ

รับหรือเปล่านะ 

รับหรือเปล่านะ

รับเชื้อมาหรือเปล่านะ

เชื้อไวรัสเพชรฆาต 

ที่มีชื่อแรกเริ่มเพราะพริ้งว่า โคโรน่า

และต่อมาเปลี่ยนเป็น โควิด -19 

เชื้อไวรัสยอดมงกุฏที่หยุดได้แทบทุกอย่าง เชื้อที่ทำให้โลกหมุนช้าลง ช้าลง ช้าจนทุกคนคาดไม่ถึง เชื้อที่พรากชีวิตผู้เป็นที่รักโดยไม่มีสิทธิ์ แม้จะเอ่ยคำอำลา 

ช่างเป็นเรื่องน่าเศร้า

ฉันเดินตัวลีบเล็กในตลาดสด ผู้คนต่างพากันมาซื้ออาหารเพื่อเตรียมตัว เก็บตัวเองไว้ในบ้าน ตามนโยบายรัฐบาล  ทุกคนเดินกันห่างๆ อย่างระแวดระวัง 

ฉันรับเงินทอนจากแม่ค้า 

พลางคิดว่า มันไม่มีเชื้อใช่ไหม 

ระหว่างฉันและแม่ค้าเหมือนเราจะสบตากัน

อย่างเข้าใจ

แล้วฉันก็เห็นเขา 

ชายขี่มอเตอร์ไซด์ที่ติดไฟแดงพร้อมกัน ยืนอยู่หน้าร้านขายแกง ในมือเขามีใบยี่สิบเก่ายับยู่ยี่ 

ยื่นให้แม่ค้า ที่กำลังโบกมือพัลวัน

“ไม่เอา” เธอพูดเสียงเข้มผ่านหน้ากากอนามัย

“นี่ๆ เอาไป ลูกกับแม่ จะได้มีกิน”

เธอยื่นถุงอาหารส่งให้เขา

ฉันเดินเข้าไป ฟัง ห่าง ๆ

“รับเถอะครับ ผมเกรงใจ” 

“เอ้ยยย บอกว่าไม่เอา พูดไม่รู้เรื่อง”

เธอดุเสียงดังขึ้น 

“แค่นี้ ช่วยกันได้ เอาไปก่อนมีเมื่อไหร่ค่อยให้”

เขาพนมมือไหว้เธออย่างนอบน้อม

“แล้วเอานี่ไปด้วย ฝากให้ลูกเอ็งกับแม่ด้วย”

เธอหยิบหน้ากากอนามัยแบบผ้า ออกมาหลายชิ้น แล้วส่งให้เขาอีกครั้ง

ฉันได้เพียงชำเลืองมอง

นึกถึงตอนที่รถติดไฟแดง แล้วเขาจอดอยู่ข้างๆ

“ขอบคุณมากครับ”เขาเสียงเครือ

“เออ เออ แล้วพรุ่งนี้แวะมานะ ไม่ต้องเกรงใจ”

เธอสั่งต่อ 

“แต่ถ้ามีเคอร์ฟิว 24 ชั่วโมง ค่อยมาคิดกัน”

เธอโบกมือเป็นท่าทางว่าให้เขาไปได้แล้ว

“เอ้า คุณ รับอะไรคะ” ฉับพลัน เธอหันมาถามฉัน

ที่ยืนนิ่งงันอยู่ 

“อืม..ขอแกงเผ็ด แกงส้ม ผัดผัก ค่ะ”

ฉันตอบแบบไม่ต้องคิด 

อุดหนุนเธอ เป็นสิ่งที่ฉันทำได้ทันที

รับเงินทอนมา 

สะอาดหรือเปล่า มีเชื้อไหมนะ 

ไม่เป็นไรน่า ฉันบอกตัวเอง

ถึงอย่างไร ฉันก็ต้องเอาเงินในนี้ไปทำความสะอาดฆ่าเชื้อโรคอยู่แล้ว เมื่อถึงบ้าน

ไวรัส เจ้าเชื้อโรคที่น่ารังเกียจ

เชื้อโรคเพชรฆาต

ถ้าไม่มีมัน 

ฉันก็คงมองไม่เห็นความงดงามแห่งจิตใจ

มองผ่านมนุษย์คนหนึ่ง คนที่ไม่เคยอยู่ในสายตา

เธอทำสิ่งที่ฉันได้เห็นว่า

เธอสวยงามกว่านั้น

หรือแท้จริง แล้วเธอสวยงามกว่าฉันด้วยซ้ำไป 


เรื่องก่อนหน้า เรื่องถัดไป

ใส่ความเห็น

keyboard_arrow_up