{"playlist":[{"title":"\u0e2b\u0e49\u0e2d\u0e07\u0e1e\u0e34\u0e40\u0e28\u0e29","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-001-\u0e2b\u0e49\u0e2d\u0e07\u0e1e\u0e34\u0e40\u0e28\u0e29.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1581399726386-63d45c1b2d20-1024x706.jpeg","duration":"21:49","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e40\u0e1e\u0e23\u0e32\u0e30\u0e23\u0e31\u0e01\u0e08\u0e36\u0e07\u0e21\u0e32\u0e2b\u0e32","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-009-\u0e40\u0e1e\u0e23\u0e32\u0e30\u0e23\u0e31\u0e01\u0e08\u0e36\u0e07\u0e21\u0e32\u0e2b\u0e32.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1518558997970-4ddc236affcd-938x1024.jpeg","duration":"12:03","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e2b\u0e32\u0e22 , \u0e04\u0e33\u0e2a\u0e32\u0e23\u0e20\u0e32\u0e1e\u0e02\u0e2d\u0e07\u0e04\u0e19\u0e02\u0e35\u0e49\u0e02\u0e42\u0e21\u0e22","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-008-\u0e2b\u0e32\u0e22\u0e04\u0e33\u0e2a\u0e32\u0e23\u0e20\u0e32\u0e1e\u0e02\u0e2d\u0e07\u0e04\u0e19\u0e02\u0e35\u0e49\u0e02\u0e42\u0e21\u0e22.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1537713873666-f00791130d05-1024x683.jpeg","duration":"22:02","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e1e\u0e35\u0e48\u0e0a\u0e32\u0e22\u0e41\u0e2a\u0e19\u0e14\u0e35\u0e17\u0e35\u0e48\u0e44\u0e21\u0e48\u0e23\u0e39\u0e49\u0e08\u0e31\u0e01","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-007-\u0e1e\u0e35\u0e48\u0e0a\u0e32\u0e22\u0e41\u0e2a\u0e19\u0e14\u0e35\u0e17\u0e35\u0e48\u0e44\u0e21\u0e48\u0e23\u0e39\u0e49\u0e08\u0e31\u0e01.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1547667498-5b9ede99b99a-1024x768.jpeg","duration":"9:15","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e40\u0e2b\u0e47\u0e14\u0e04\u0e31\u0e19\u0e17\u0e32\u0e40\u0e23\u0e25","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-006-\u0e40\u0e2b\u0e47\u0e14\u0e04\u0e31\u0e19\u0e17\u0e32\u0e40\u0e23\u0e25.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1501169823221-212bdeaf8556-1024x683.jpeg","duration":"12:41","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e02\u0e19\u0e21\u0e02\u0e2d\u0e07\u0e22\u0e48\u0e32","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-005-\u0e02\u0e19\u0e21\u0e02\u0e2d\u0e07\u0e22\u0e48\u0e32.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1510379558726-265c7a7b8c19-1024x819.jpeg","duration":"16:56","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e06\u0e48\u0e32\u0e2b\u0e31\u0e48\u0e19\u0e28\u0e1e","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-004-\u0e06\u0e48\u0e32\u0e2b\u0e31\u0e48\u0e19\u0e28\u0e1e.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1571065497914-38c5d3cde715-1024x683.jpeg","duration":"49:22","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e08\u0e32\u0e01\u0e40\u0e14\u0e47\u0e01\u0e40\u0e23\u0e35\u0e22\u0e19 \u0e2a\u0e39\u0e48\u0e2a\u0e31\u0e07\u0e40\u0e27\u0e35\u0e22\u0e19\u0e40\u0e2b\u0e25\u0e47\u0e01","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-003-\u0e08\u0e32\u0e01\u0e40\u0e14\u0e47\u0e01\u0e40\u0e23\u0e35\u0e22\u0e19-\u0e2a\u0e39\u0e48\u0e2a\u0e31\u0e07\u0e40\u0e27\u0e35\u0e22\u0e19\u0e40\u0e2b\u0e25\u0e47\u0e01.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1552072092-7f9b8d63efcb-1024x683.jpeg","duration":"59:49","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e04\u0e19\u0e17\u0e35\u0e48\u0e1a\u0e49\u0e32\u0e19\u0e2b\u0e32\u0e22\u0e44\u0e1b\u0e44\u0e2b\u0e19\u0e2b\u0e19\u0e36\u0e48\u0e07\u0e04\u0e19","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-002-\u0e04\u0e19\u0e17\u0e35\u0e48\u0e1a\u0e49\u0e32\u0e19\u0e2b\u0e32\u0e22\u0e44\u0e1b\u0e44\u0e2b\u0e19\u0e2b\u0e19\u0e36\u0e48\u0e07\u0e04\u0e19.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/photo-1510133768164-a8f7e4d4e3dc-1024x683.jpeg","duration":"13:06","playlistid":"playlistid-1"},{"title":"\u0e23\u0e2d\u0e22\u0e25\u0e30\u0e21\u0e38\u0e19","artist_name":"Jood Takieng","audio_file":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/ONCE-010-\u0e23\u0e2d\u0e22\u0e25\u0e30\u0e21\u0e38\u0e19.mp3","poster_image":"https:\/\/joodtakieng.com\/wp-content\/uploads\/2020\/04\/claudio-schwarz-purzlbaum-k39RGHmLoV8-unsplash-1024x683.jpg","duration":"21.49","playlistid":"playlistid-1"}]}
menu แสดงเมนู
มือพ่อ พลิกชะตาฟ้า
พ่อเคยลำบากและตกต่ำมาแทบทุกช่วงชีวิต แต่กลับพลิกสถานการณ์จนผ่านปัญหามาได้ทุกครั้ง
สุกิตติโก นามะ
คนไร้ค่า เรื่องก่อนหน้า Happy  Hour กับเพื่อน ของยัยแพม เรื่องถัดไป

วันหยุดยาวแบบนี้ หลายคนมีโปรแกรมพักผ่อนท่องเที่ยวไว้ในใจ แต่สำหรับผมแล้ววันนี้คือวันทำงาน 

ห้องที่ผมทำงานแม้จะดูดี มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครัน แต่กลับมีบรรยากาศไม่ผ่อนคลายเอาเสียเลย ด้านหลังถูกบีบด้วยชั้นหนังสือขนาดใหญ่ ขนาบข้างด้วยตู้เอกสาร เบื้องหน้ารกไปด้วยงาน 

เสียงโทรศัพท์ที่เรียกร้องคนรับสายแทบไม่เคยขาดช่วง ผู้คนที่นี่เดินกันขวักไขว่ ล้วนวุ่นวาย

สิบหกปีกับการกรำงานในองค์กร 

แต่สำหรับห้องที่ชวนอึดอัดนี้ ผมเพิ่งมาคุ้นเคยช่วงห้าปีหลัง เหตุเพราะถูกคัดเลือกแกมบังคับให้ปฏิบัติหน้าที่ 

ภารกิจคือการประสานงานกับฝ่ายบริหาร แล้วสั่งการ ควบคุม ดูแล ประเมินผลลูกทีมอีก 6 ชีวิต  

จากบุคลากรที่เคยชินกับการปฏิบัติการแล้วเปลี่ยนเป็นหัวหน้างาน ต้องออกคำสั่งหรือไหว้วานผู้อาวุโสที่มากด้วยคุณวุฒิและวัยวุฒิ ความอึดอัดเก็บกด เกิดขึ้นบ่อยๆ  ทำให้ใจลอยคิดถึงบ้านบ่อยๆ เช่นกัน

สมัยเด็ก  ผมเคยได้รับคำชมจากผู้ใหญ่ว่า ลายมือสวย

“โอ้…ต้องลายมือแบบนี้สิ ถึงจะได้เป็นเจ้าคนนายคน”

แม้ผมจะรู้สึกดีอยู่บ้างที่มีคนชม 

แต่ไม่ค่อยสบายใจนักเพราะลายมือของผมออกจะคล้ายพ่อและท่านเองก็ไม่ได้เป็นคนใหญ่คนโตอะไร

เป็นเพียงชาวนาที่ชีวิตค่อนข้างลำบาก ขัดสน

แต่เมื่อได้ยินคนเฒ่าคนแก่เขาพูดกัน ว่าบ้านไหนมีลูกชายถ้าหน้าตาคล้ายมารดานับเป็นโชค 

ผมเคยเข้าใจมาตลอดว่าได้รับ “โชค” ที่ว่าเพราะหน้าตาตัวเองละม้ายคล้ายแม่เป็นที่สุด เวลาแต่งผมให้ดูเท่ ก็เห็นผมเหยียดตรงต่างจากพ่อที่มีผมหยักศกค่อนไปทางหยิก แต่ความจริงก็ปรากฏเมื่ออายุมากขึ้น เริ่มสังเกตตัวเองตอนเดินผ่านกระจกบ้าง เห็นภาพถ่ายตัวเองบ้าง จึงปฏิเสธไม่ได้ว่าเราจะเหมือนใครถ้าไม่ใช่เหมือนพ่อ 

วันหนึ่ง ขณะนั่งร่างเอกสารคิดอะไรเพลินๆ  ก็เหลือบไปสังเกตมือของตัวเอง นี่มันลักษณะเดียวกับมือพ่อ นิ้วเราคล้ายกันมาก จึงมั่นใจฟันธงลงเด็ดขาด ว่าถูกถอดแบบร่างกายมาจากใคร

ใครคนนั้นที่ชีวิตพลิกผันอยู่หลายตลบ จากสูงสุดสู่สามัญแล้วกลับฟื้นคืนขึ้นมาใหม่เพราะ “การวางแผน”

พ่อผมเป็นลูกกำพร้า คุณปู่ซึ่งเป็นกำนันที่มีฐานะร่ำรวยจากพ่อไปตั้งแต่วัยประถม ก่อนสิ้นใจปู่สั่งเสียว่า ถ้าย่าไม่ส่งเสียให้เรียนต่อมัธยมก็ขอให้ไปบวชเรียน เมื่อปู่สิ้นบุญพ่อจึงได้บวชเณร ด้วยความใฝ่ดีเมื่อเป็นเณรก็เป็นถึงยอดเณร 

ครั้นเกณฑ์บวชพระก็นับเป็นเถระที่โดดเด่น เป็นศิษย์เอกของสำนัก 

แต่แล้วชะตาฟ้าลิขิต พระหนุ่มอนาคตไกลจำต้องทิ้งชีวิตในร่มผ้ากาสาวพัตร ลาสิกขาไปดูแลย่าของผม พร้อมที่นานับร้อยไร่ ควายอีกฝูงใหญ่

จากมือที่คุ้นกับสมุดปากกา รจนาคำเทศน์ ก็ต้องมาจับจอบ จับเสียม ขุดดิน ฟันหญ้า 

มือที่ชินกับประคองบาตร กวาดลานวัด ก็ต้องมาหัดจับเลื่อยตัดไม้ ถือค้อนสร้างบ้านทำงานช่าง ฯลฯ

เหมือนฟ้ายังไม่สาแก่ใจ ชีวิตฆราวาสที่กำลังเป็นไปด้วยดี  5 ปีหลังลาสิกขาที่นานับร้อยไร่จมหายใต้บาดาล ทุ่งรวงทองหายกลายสภาพเป็นอ่างเก็บน้ำตามนโยบายรัฐในยุคนั้น ชีวิตครอบครัวแทบเป็นศูนย์ พ่อเที่ยวไปช่วยญาติห่างๆ ทำนา 

เอาแรงกายแลกข้าวสารมากรอกหม้อ 

แทนที่จะมานั่งเศร้าโศก เมื่อผืนนากลายเป็นผืนน้ำ พ่อจึงผันตัวเป็นชาวประมงต่อเรือแจวมาจับปลาหาเลี้ยงคนทั้งบ้าน พร้อมกับหักร้างถางพงหาที่ดินผืนใหม่ไว้ปลูกผักหญ้าไว้ขายตามมีตามเกิด

เมื่อพ่อลำบากมากว่าครึ่งชีวิต เมื่อมีลูกชายก็หวังให้ลูกสบาย ไม่ลำบากอย่างพ่อ อยากให้ “เรียนสูง ๆ ทำงานนั่งโต๊ะ มีลูกน้องคอยรับใช้ช่วยเหลือ” ตามอุดมคติของคนในยุคนั้น พ่อจึงเริ่ม “วางแผน”

 พอผมอายุสิบขวบ พ่อก็ส่งผมไปอยู่วัด 3 ปี ให้ครูพระคอยอบรมบ่มเพาะ ดัดนิสัย ให้ได้ศึกษาธรรมะ และก็ไม่ผิดหวัง 

ผมตั้งใจเรียนจนคว้าใบปริญญามาทำงานสบาย มีผู้ร่วมงานใต้บังคับบัญชา แต่จิตใจกลับอึดอัดคับข้องอยู่เสมอ เพราะความเร่งรีบบีบคั้น การแข่งขันที่คับแคบ การชิงดีชิงเด่น  ฯลฯ 

สิ่งเหล่านี้ทำให้ผมนึกถึงทุ่งนาโล่ง นึกถึงบ้านสวนริมอ่างเก็บน้ำของพ่อ คนึงถึงกลิ่นควันไฟที่ลอยฟุ้ง 

แม่นึ่งข้าวเหนียวเตรียมกับไว้ให้พ่อไปวัดตอนเช้า ชีวิตไม่ต้องรีบร้อน ไม่ต้องมีใครบังคับบัญชา ไม่ต้องแก่งแย่งแข่งใคร

ผมเหลือบมองดูมือตัวเองอีกครั้ง น้ำตารื้นขอบตา…นี่มือของพ่อ ผมจำได้

ครั้งหนึ่งในวันที่จิตใจย่ำแย่ น้ำตาอาบหน้า มือคู่นี้แหละที่คอยปาดทิ้ง…ครั้งนี้ก็เช่นกัน

พ่ออยู่กับผมเสมอ อยู่ในร่างกาย อยู่ในสายเลือด อยู่ในดีเอ็นเอ 

พ่อเคยลำบากและตกต่ำมาแทบทุกช่วงชีวิต แต่กลับพลิกสถานการณ์จนผ่านปัญหามาได้ทุกครั้ง 

ด้วยหนึ่งสมองที่มีแผนการและสองมือที่ไม่เคยยอมแพ้ 

วันนี้พ่ออยู่สุขสบาย มีกินไม่อดอยาก มีเกียรติยศได้รับยกย่องว่าเป็นปราชญ์ชาวบ้าน 

ผมเป็นลูกพ่อไม่ใช่หรือ ? เรื่องแค่นี้ทำไมถึงจะผ่านมันไปไม่ได้

หนึ่งสมองสองมือยังดี …. ต้องมีแผน วางแผนและเริ่มทำมันเดี๋ยวนี้ พลิกชะตาชีวิตด้วยตัวเราเอง

-------------------------------------------------------

นักเรียนเขียน คอร์ส 6 วันฉัน(เรียน)เขียน

อดีตเด็กอีสานบ้านนอก ปัจจุบันเป็นครูสอนเกษตรเมืองชายทะเลตะวันออก หลงไหลในงานสวนและรสกาแฟ รักการอ่าน ชอบการเขียน เป็นนักเรียนของครูปราย

แชร์/ส่งต่อบทความนี้


เรื่องก่อนหน้า เรื่องถัดไป

ใส่ความเห็น

keyboard_arrow_up
[apwp_player]